The single dot can be deleted as measurement error. And we know that’s measurement error because it’s messing up the data. This is the first thing taught in economics, statistics, business and psychology courses. That is why we use to eliminate the weirdos by making them normal again and prolong cult of the average according to well known patterns as e.g. if you work harder you’ll be more successful, if you’re more successful, then you’ll be happier. This still functions although it’s unreachable because every time after reaching the success you just change the goal. And if happiness is on the opposite side of success, your brain never gets there. This still functions although it is proven that 90 percent of long-term happiness of the individuality is predicted not by the external world, but by the way the brain processes the world. It’s not necessarily the reality that shapes you, but the lens through which the brain views the world that shapes reality. Unrealistic perception of life is a basic of unhappiness, fear etc. which are caused by the fact that you’re not living in your life but in your mind.
When he was alone, José Arcadio Buendía consoled himself with the dream of the infinite rooms. He dreamed that he was getting out of bed, opening the door and going into an identical room with the same bed with a wrought-iron head, the same wicker chair, and the same small picture of the Virgin of Help on the back wall. From that room he would go into another that was just the same, the door of which would open into another that was just the same, the door of which would open into another one just the same, and then into another exactly alike, and so on to infinity. He liked to go from room to room, as in a gallery of parallel mirrors, until Prudencio Aguilar would touch him on the shoulder. Then he would go back from room to room, walking in reverse, going back over his trail, and he would find Prudencio Aguilar in the room of reality. But one night, two weeks after they took him to his bed, Prudencio Aguilar touched his shoulder in an intermediate room and he stayed there forever, thinking that it was the real room.
One Hundred Years of Solitude
(Source: unexplainedcinema)
August Landmesser
Absztyfikanci Grubej Berty
I katowickie węglokopy,
I borysławskie naftowierty,
I lodzermensche, bycze chłopy.
Warszawskie bubki, żygolaki
Z szajką wytwornych pind na kupę,
Rębajły, franty, zabijaki,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
Izraelitcy doktorkowie,
Widnia, żydowskiej Mekki, flance,
Co w Bochni, Stryju i Krakowie
Szerzycie kulturalną francę !
Którzy chlipiecie z “Naje Fraje”
Swą intelektualną zupę,
Mądrale, oczytane faje,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
Item aryjskie rzeczoznawce,
Wypierdy germańskiego ducha
(Gdy swoją krew i waszą sprawdzę,
Werzcie mi, jedna będzie jucha),
Karne pętaki i szturmowcy,
Zuchy z Makabi czy z Owupe,
I rekordziści, i sportowcy,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
Socjały nudne i ponure,
Pedeki, neokatoliki,
Podskakiwacze pod kulturę,
Czciciele radia i fizyki,
Uczone małpy, ścisłowiedy,
Co oglądacie świat przez lupę
I wszystko wiecie: co, jak, kiedy,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
Item ów belfer szkoły żeńskiej,
Co dużo chciałby, a nie może,
Item profesor Cy… wileński
(Pan wie już za co, profesorze !)
I ty za młodu nie dorżnięta
Megiero, co masz taki tupet,
Że szczujesz na mnie swe szczenięta;
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
Item Syjontki palestyńskie,
Haluce, co lejecie tkliwie
Starozakonne łzy kretyńskie,
Że “szumią jodły w Tel-Avivie”,
I wszechsłowiańscy marzyciele,
Zebrani w malowniczą trupę
Z byle mistycznym kpem na czele,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
I ty fortuny skurwysynu,
Gówniarzu uperfumowany,
Co splendor oraz spleen Londynu
Nosisz na gębie zakazanej,
I ty, co mieszkasz dziś w pałacu,
A srać chodziłeś pod chałupę,
Ty, wypasiony na Ikacu,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
Item ględziarze i bajdury,
Ciągnący z nieba grubą rętę,
O, łapiduchy z Jasnej Góry,
Z Góry Kalwarii parchy święte,
I ty, księżuniu, co kutasa
Zawiązanego masz na supeł,
Żeby ci czasem nie pohasał,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.
I wy, o których zapomniałem,
Lub pominąłem was przez litość,
Albo dlatego, że się bałem,
Albo, że taka was obfitość,
I ty, cenzorze, co za wiersz ten
Zapewne skarzesz mnie na ciupę,
Iżem się stał świntuchów hersztem,
Całujcie mnie wszyscy w dupę !…
once upon a time in Poznań
